vrijdag 29 januari 2016

De eerste indruk


Je ziet het snel: het wordt niets. Te weinig talent. De befaamde eerste indruk. Het etiket. De stempel. Die verwachting wordt vaak waargemaakt. Niet omdat die eerste indruk zo goed is, maar omdat je vaak geen ander gedrag meer kunt zien. Het etiket is immers geplakt. Bovendien gaat de drager zich ook naar het etiket gedragen. “Als ze vinden dat ik niet goed ben, dan zal ik ook wel niet goed zijn”.
Leidinggevenden hebben hun oordelen over docenten. Docenten over leerlingen. De eerste indruk is vaak een oordeel. De beste indruk is die van verwachting hebben en  vertrouwen geven. Dat komt zo prachtig naar voren in de opmerking “ My teacher thought I was smarter than I was. So I was”.

woensdag 13 januari 2016

Dezelfde


Zijn we als school nog hetzelfde als toen de school werd opgericht? Dat is een vraag die regelmatig wordt gesteld. En terecht. Een reformatorische school dient reformatorisch te blijven. Toch zijn we niet meer hetzelfde. Er zijn andere personeelsleden dan vroeger, methodes zijn veranderd, computers hebben hun intrede gedaan. Maar ook de maatschappij is veranderd en de eisen die vervolgopleidingen of werkgevers stellen zijn steeds in beweging. Deze ontwikkelingen zullen doorgaan. Te midden van die ontwikkelingen willen we toch steeds dezelfde zijn. Met dezelfde grondslag, dezelfde Bijbel, dezelfde boodschap voor onze jongeren. Een school kan veranderen en toch dezelfde blijven. Dat gaat niet vanzelf. Dat begint bij onszelf.

Sterke kanten


Leerlingen die zwak zijn krijgen extra ondersteuning: de zwakke kanten aanpak. Dat is prima; ons onderwijs heeft hier veel aandacht voor. Leerlingen hebben echter ook sterke kanten. Deze sterke kanten krijgen vaak minder aandacht. Het gaat immers goed. Toch blijkt juist de aandacht voor deze sterke kanten de motivatie van leerlingen te versterken. Iets wat we in Nederland overigens wel kunnen gebruiken; we scoren immers laag op het punt van leerlingenmotivatie. We kunnen het ook toepassen op onszelf. Wat motiveert meer: een leidinggevende die je steeds op je tekorten wijst of iemand die vooral aandacht heeft voor wat je goed doet?

 

vrijdag 6 november 2015

Waartoe


In onze postmoderne tijd moeten jongeren zelf het antwoord zien te vinden op de vraag waartoe de mens op aarde is.
Als er al een heersend mensbeeld is, dan is dat de mythe dat kinderen als onbeschreven bladen maakbaar zouden zijn en er in hun leven maar het beste van moeten maken. Dit gebrek aan zingeving wordt gecompenseerd door canons, visies en allerlei bestuurlijke maatregelen. Jongeren vragen echter om ankers en oriëntaties waarop ze zich kunnen richten.
Het onderwijs heeft dan veel te bieden, mits de vraag waartoe de mens op aarde is steeds opnieuw wordt gesteld en ook beantwoord! Met antwoorden buiten onszelf, van alle tijden, vastgelegd in één Boek: de Bijbel.

Rare mensen


Laatst las ik een verhaal van een antropoloog uit Azië. Hij schreef over ons westerse mensen. Rare mensen, vond hij.  In vergelijking met de meerderheid van de wereldbewoners zijn we zonderlingen. Wij westerlingen hebben vrijheid, veiligheid en rijkdom. Maar voortdurend zijn we bang om dat te verliezen. We besteden miljarden aan verzekeringen en beveiliging. Maar we blijven bang voor tegenslag. Dat bracht hem tot de conclusie: rare mensen die westerlingen.
Op school hebben we een ander perspectief. Dat in het verliezen de winst ligt. Dat we arm moeten worden voordat we rijk kunnen zijn. Dat de vrijheid en veiligheid van een mens in Christus ligt. Een ideaal dat haaks staat op de westerse wereld, terwijl wij en onze jongeren er wel in moeten leven. Dan wordt vreemdelingschap praktijk. Onze omgeving zal dan zeggen: rare mensen bij die school. Inderdaad: dwaas in onszelf, maar wijs in de Opperste Wijsheid.
 

Een nieuw tijdvak


We beginnen een nieuw cursusjaar ingedeeld in perioden, lesdagen, lesuren. Lestijd is kloktijd in uren en minuten. Lestijd waarin we de werkelijkheid proberen te begrijpen door haar te fragmenteren. Overzichtelijk en leerbaar. Er is ook een diepere laag. Kloktijd is genadetijd. Tijd die we krijgen. Tijd om voor te bereiden op de tijd als er geen tijd meer zal zijn. Een zegen dat we daarvoor in ons onderwijs tijd en gelegenheid hebben. Laten we die gelegenheid benutten en die tijd goed gebruiken. Ook in dit cursusjaar.

 

donderdag 25 juni 2015

Gezonde spanning


De meeste mensen hebben een hekel aan spanning. Met als gevolg: vermijdingsgedrag, compromissen zoeken of een te snelle keuze maken. Spanning is niet altijd vervelend. Integendeel: spanning heeft een aantal nuttige functies. Gezonde spanning geeft creativiteit, voorkomt  tunnelvisie, doet recht aan verschillende standpunten.  Wie spanning accepteert als een ‘fact of life’ staat minder onder druk, heeft meer werkplezier en ziet daardoor ook meer resultaat van z’n werk. Dat is niet eenvoudig. Je moet het belang van tegenstellingen kunnen inzien. Het vraagt ook om je te verdiepen in standpunten die je eigenlijk niet aanstaan, in oplossingen die onmogelijk lijken. Spannend om dat  te proberen. Na de ontspanning in de vakantie, anders omgaan met spanning na de vakantie.